Παχυσαρκία


Λίγα λόγια για την παχυσαρκία

Η Παχυσαρκία είναι μία σοβαρή χρόνια ασθένεια που αυξάνεται διαρκώς σε παγκόσμιο επίπεδο και αφορά την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ως παχυσαρκία, με απλές λέξεις, καθορίζεται n περίσσεια σωματικού βάρους, αποτέλεσμα πολλών και μεγάλων γευμάτων, σε συνδυασμό με έλλειψη σωματικής άσκησης. Ευτυχώς για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που είναι παχύσαρκοι, n παχυσαρκία στην εποχή μας αντιμετωπίζεται σαν σοβαρή ιατρική ασθένεια, με σοβαρές επιπλοκές στην υγεία οφειλόμενες σε μια σειρά παραγόντων.

Η παχυσαρκία προκύπτει από την αλληλεπίδραση γενετικών και περιβαλλοντολογικών παραγόντων που καταστρέφουν την ισορροπία μεταξύ προσλαμβανόμενης και καταναλισκομένης ενέργειας. Είναι n δεύτερη πιο συχνή αιτία προβλεπόμενου θανάτου μετά το κάπνισμα, ενώ μεγάλο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα παίζουν και ψυχολογικοί παράγοντες.

Χειρουργική Απώλεια Βάρους

Η χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας ή Weight Loss Surgery αφορά διάφορες χειρουργικές επεμβάσεις τροποποίησης του γαστρεντερικού σωλήνα για να μειωθεί η πρόληψη και η απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών της τροφής.

Γαστρικό μανίκι (Gastric Sleeve Resection)

Λειτουργία


Πρόκειται για μία επέμβαση, η οποία μειώνει το μέγεθος του στομαχιού κατά 60-70%, αφαιρώντας το μεγαλύτερο στρογγυλεμένο κομμάτι του στομαχιού (εικόνα). Η λαπαροσκοπική αυτή επέμβαση εκτελείται με πολύ μικρές τομές μεγέθους κλειδαρότρυπας (key hole surgery) αφήνοντας πολύ μικρές ουλές στο τοίχωμα της κοιλιάς. Η επέμβαση αυτή είναι η μόνη γαστρική επέμβαση στην οποία αφαιρείται ένα μέρος του στομαχιού και έτσι είναι μη αναστρέψιμη.

Η μείωση του βάρους επιτυχαίνετε με δύο τρόπους:

  1. Η μείωση του όγκου του στομαχιού οδηγεί σε μειωμένη κατανάλωση τροφής από τον ασθενή. Με την μείωση του όγκου του στομαχιού αφαιρείται το κομμάτι το οποίο παράγει την ορμόνη Ghrelin η οποία προκαλεί πείνα. Έτσι προκαλώντας νωρίτερο κορεσμό διευκολύνει την απώλεια βάρους του ασθενή.

    Θέματα

Το μανίκι μπορεί να επεκταθεί με τον καιρό οδηγώντας σε επανάκτηση του αρχικού βάρους. Το συνολικό ποσό μείωσης του βάρους ισούται με το περιττό βάρος που χάνεται τα πρώτα δύο χρόνια προσαυξημένο κατά 40-60%. Δεν γίνεται δυσαπορρόφηση θρεπτικών ουσιών. Εφόσον το βάρος ανακτηθεί το Duodenal Switch ή to γαστρικό Bypass μπορεί να προστεθεί λαπαροσκοπικά.

Πλεονεκτήματα

  • Το γαστρικό μανίκι είναι πιο ασφαλής μέθοδο από το γαστρικό Bypass για άτομα με βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό.
  • Το γαστρικό μανίκι μειώνει τον την πιθανότητα εμφάνιση έλκους σε σύγκριση με το γαστρικό Bypass.
  • Αν και το μέγεθος του στομαχιού μειώνεται, τα ανοίγματα παραμένουν άθικτα διατηρώντας φυσιολογική πέψη.
  • Το σώμα του ασθενή παραμένει ελεύθερο από ξένα αντικείμενα.

Μειονεκτήματα

  • Μπορεί να χρειαστούν επιπλέον επεμβάσεις όπως το γαστρικό bypass ή το Duodenal Switch για να φτάσει ο ασθενής στο βάρος που επιθυμεί.
  • Γαστρικές επεμβάσεις αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης πέτρας στην χολή ή και χοληδόχους κύστης.
  • Οι διατροφικές συνήθειες μπορεί να προκαλέσουν δυσφορία, ναυτία ή εμετούς μετά την επέμβαση.
  • Δεν θα χαθεί ή θα διατηρηθεί το βάρος που επιθυμεί ο ασθενής εάν δεν τρέφεται υγιεινά και γυμνάζεται τακτικά.
Γαστρική παράκαμψη (ή γαστρικό bypass)

Λειτουργία

Η γαστρική παράκαμψη είναι ο συνδυασμός μιας περιοριστικής και δυσαπορροφητικής διαδικασίας. Η επέμβαση αυτή:

  • Μειώνει την ποσότητα της τροφής που μπορείτε να φάτε σε ένα γεύμα (περιορισμός).
  • Κάνει τον οργανισμό σας να απορροφά μια ελαφρώς μικρότερη ποσότητα από την τροφή και τα θρεπτικά συστατικά που προσλαμβάνετε (δυσαπορρόφηση).
  • Σας προκαλεί δυσανεξία σε τρόφιμα που πρέπει ούτως ή άλλως να αποφεύγετε (π.χ. συμπυκνωμένη ζάχαρη και λίπη).

Με τη χειρουργική αυτή μέθοδο, ο χειρουργός δημιουργεί ένα μικρό γαστρικό θύ­λακα (περίπου 30 ml). Ο τελευταίος συνδέεται απευθείας με το μεσαίο τμήμα του λεπτού εντέρου (δωδεκαδάκτυλο). Όταν τρώτε, οι τροφές συσσωρεύονται γρήγορα στο θύλακα. Επειδή απαιτείται μόνο μια μικρή ποσότητα τροφής για να γεμίσει ο θύλακας, το άνω τμήμα του στομάχου διαβιβάζει στον εγκέφαλο το μήνυμα της πλήρωσης (σαν να έχει γεμίσει ολόκληρο το στομάχι). Αυτός είναι ένας από τους λόγους που αισθάνεστε ότι έχετε χορτάσει γρηγορότερα και τρώτε λιγότερο.

Η όρεξη σας περιορίζεται εφόσον, σε αντίθεση με τη φυσιολογική διαδικασία, το περιεχόμενο του γαστρικού θύλακα εκκενώνεται απευθείας στο λεπτό έντερο.

Δεδομένου του ότι οι τροφές παρακάμπτουν το πρώτο τμήμα του λεπτού εντέρου (δωδεκαδάκτυλο), το σώμα απορροφά λιγότερα θρεπτικά συστατικά και θερμίδες. Επειδή το στάδιο όπου η τροφή αναμιγνύεται με γαστρικά υγρά, χολή και παγκρε­ατικά υγρά καθυστερεί, η πέψη των τροφών πραγματοποιείται σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς να ακολουθεί τη φυσιολογική πεπτική διεργασία. Ο χειρουργός μπορεί να αποφασίσει να αλλάξει το μήκος του εντερικού τμήματος ώστε να προκληθεί μεγαλύτερη ή μικρότερη δυσαπορρόφηση.

Πλεονεκτήματα:

  • Μεγαλύτερη απώλεια βάρους συγκριτικά με τις επεμβάσεις περιοριστικού τύπου.

Μειονεκτήματα:

  • Επειδή η γαστρική παράκαμψη αλλάζει την ανατομία του σώματος και τη διεργα­σία της πέψης, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος επιπλοκών και παρενεργειών.
  • Λόγω της δυσαπορρόφησης θρεπτικών συστατικών, ενδέχεται να υπάρξει έλλειμμα ιχνοστοιχείων και βιταμινών στον οργανισμό.

 Αποτελέσματα:

  • Σε διάστημα 1 χρόνου μετά την επέμβαση, οι ασθενείς χάνουν το 77% περίπου του πλεονάζοντος βάρους.
  • Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι οι ασθενείς διατηρούν τα κιλά που έχασαν για 10 με 14 χρόνια μετά την επέμβαση.
  • Η πλειοψηφία των προβλημάτων υγείας που σχετίζονται με την παχυσαρκία (διαβήτης τύπου 2, υψηλή αρτηριακή πίεση, υπνική άπνοια, κατάθλιψη, πόνοι στη μέση) είτε βελτιώνονται είτε εξαφανίζονται μετά την επέμβαση.
  • Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ασθενείς αναφέρουν ένα σαφές αίσθημα πλη­ρότητας και ικανοποίησης που περιορίζει την επιθυμία για φαγητό.
Τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου

Λειτουργία

Οι βαριατρικές επεμβάσεις περιοριστικού τύπου μειώνουν την ποσότητα της τροφής που καταναλώνετε σε ένα γεύμα. Με την επέμβαση αυτή, το αίσθημα του κορεσμού επέρχεται γρηγορότερα και διαρκεί περισσότερο. Κατά συνέπεια, τρώτε λιγότερο και χάνετε βάρος.

Στην επέμβαση αυτή, ο χειρουργός εμφυτεύει έναν μαλακό δακτύλιο χαμηλής πίεσης γύρω από το άνω τμήμα του στομάχου, δίνοντάς του το σχήμα κλεψύδρας. Μια μικρή δίοδος μεταξύ του μικρού άνω θύλακα (περίπου 30 ml) και του υπόλοιπου στομάχου επιτρέπει τη διέλευση τροφής και υγρών. Όταν τρώτε, η τροφή συσσω­ρεύεται γρήγορα στο μικρό άνω σάκο και κατεβαίνει αργά στο κατώτερο τμήμα του στομάχου. Αρκεί μια πολύ μικρή ποσότητα τροφής για να γεμίσει ο μικρός γαστρικός θύλακας. Το άνω τμήμα του στομάχου στέλνει ένα σήμα στον εγκέφαλο σαν να έχει γεμίσει ολόκληρο το στομάχι. Αυτό σας προκαλεί το αίσθημα του κο­ρεσμού γρηγορότερα και για περισσότερο χρόνο τη στιγμή που έχετε καταναλώσει λιγότερη ποσότητα φαγητού.

Η επέμβαση αυτή δεν προκαλεί αλλαγές στην ανατομία σας. Είναι 100% αναστρέψιμη. Ο δακτύλιος μπορεί να αφαιρεθεί. Επιπλέον, οι διεργασίες πέψης και απορρόφησης στον πεπτικό σωλήνα δεν επηρεάζονται καθόλου.

Η συνεργασία του ασθενούς είναι μείζονος σημασίας για την επιτυχία μιας περιορι­στικής επέμβασης. Μετά το χειρουργείο, πρέπει να ακολουθήσετε τις διατροφικές οδηγίες της πολυεπιστημονικής ομάδας που σας παρακολουθεί και να προσαρ­μοστείτε στις νέες διατροφικές σας συνήθειες. Αν δεν τηρήσετε τις οδηγίες, θα διαταθεί ο γαστρικός θύλακας ή/και το στενό άνοιγμα μεταξύ των δύο τμημάτων του στομάχου, υπονομεύοντας το στόχο της επέμβασης.

Ο δακτύλιος είναι ρυθμιζόμενος

Το εσωτερικό τμήμα του δακτυλίου διογκώνεται και περιέχει ένα υγρό (αλατούχο διάλυμα). Υπάρχει άμεση συσχέτιση μεταξύ του εύρους του ανοίγματος που συνδέει τα δύο τμήματα του στομάχου και της ποσότητας του βάρους που χάνετε. Το μέγεθος της διόδου εξαρτάται από το πόσο υγρό υπάρχει στο δακτύλιο σας. Το διογκούμενο μπαλόνι γεμίζει μέσω μιας θύρας εισόδου που εμφυτεύεται υποδορίως κατά την επέμβαση και συνδέεται με το δακτύλιο με έναν σωλήνα.

Ο δακτύλιος είναι άδειος όταν τοποθετείται γύρω από το στομάχι. Η πρώτη ρύθμιση με υγρό γίνεται μετά από τέσσερις εβδομάδες περίπου. Αυτή πραγματοποιείται στο στάδιο της παρακολούθησης, εξωνοσοκομειακά χωρίς να απαιτούνται αναλγητικά ή αναισθησία. Συνήθως γίνεται στο ιατρείο του χειρουργού ή του γιατρού ή στο ακτινολογικό τμήμα στην περίπτωση που ο γιατρός θέλει να γίνει ειδική ακτινο­γραφία για να δει πως φτάνει το υγρό στο δακτύλιο. Θα σας ζητηθεί να καταπιείτε μια ουσία (βάριο) που δείχνει αν η τροφή περνάει από τη δίοδο ικανοποιητικά. Ο γιατρός και η ομάδα του θα ορίσουν πότε πρέπει να ρυθμιστεί ο δακτύλιος σε συνάρτηση με το πόσο καλή απώλεια βάρους έχετε.

Για αλλαγή ή επανατοποθέτηση του γαστρικού δακτυλίου ή/και της θύρας έγχυσης μπορεί να απαιτηθεί χειρουργική επέμβαση. Ούτε ο δακτύλιος ούτε η θύρα έγχυσης προορίζονται να παραμείνουν εφ' όρου ζωής στο σώμα σας.


Πλεονεκτήματα:

  • Λόγω του ότι ο δακτύλιος δεν αλλάζει την ανατομία του σώματος, υπάρχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα:
  • Ο δακτύλιος αφαιρείται εύκολα και αποκαθίσταται το αρχικό σχήμα και δομή του στομάχου.
  • Λόγω του ότι πρόκειται για μια ελάχιστα επεμβατική διαδικασία, ο ασθενής αναρρώνει από την εγχείρηση γρήγορα και νοσηλεύεται για μικρό διάστημα (συνήθως για 48 ώρες).
  • Ο όγκος του δακτυλίου είναι ρυθμιζόμενος, που σημαίνει ότι ο ρυθμός εκκένωσης του γαστρικού θύλακα μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί ανάλογα με την κατάσταση, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του ασθενούς.

 Μειονεκτήματα:

  • Η επέμβαση δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα αν ο ασθενής καταναλώνει διαρκώς τρόφιμα ή ποτά πλούσια σε θερμίδες ή λιπαρά.

Η απώλεια βάρους είναι μικρότερη και επιτυγχάνεται με πιο αργό ρυθμό από ότι με άλλες επεμβάσεις. Ωστόσο, άλλα είδη βαριατρικής χειρουργικής σχετίζονται με μεγαλύτερους κινδύνους και περισσότερες επιπλοκές.

Χολοπαγκρεατική παράκαμψη (ΒΡD)

Λειτουργία:

Η χολοπαγκρεατική παράκαμψη περιορίζει τη χωρητικότητα του στομάχου με στόχο τη μειωμένη πρόσληψη τροφής και παραγωγής οξέων. Το λεπτό έντερο διαιρείται, και το ένα άκρο του συνδέεται με το γαστρικό θύλακα ώστε να σχηματιστεί το επο­νομαζόμενο «θρεπτικό κανάλι». Όλες οι τροφές διέρχονται από αυτό χωρίς όμως να συντελείται μεγάλη απορρόφηση. Η χολή και τα παγκρεατικά υγρά που είναι απαραί­τητα για την πέψη περνούν μέσα από το «χολοπαγκρεατικό κανάλι» που συνδέεται με εκείνο το τμήμα του εντέρου που βρίσκεται πλησιέστερα στο τελικό του άκρο. Αυτό τροφοδοτεί με πεπτικά υγρά το τμήμα του λεπτού εντέρου που ονομάζεται «κοινό κανάλι».

Επειδή η τροφή αναμιγνύεται με τα χολοπαγκρεατικά υγρά που απαιτούνται για την πέψη σε μεταγενέστερο στάδιο, υπάρχει μόνιμη δυσαπορρό­φηση λιπών και υδατανθράκων. Ο χειρουργός μπορεί να διαφοροποιήσει το μήκος του «κοινού καναλιού» προκειμένου να ρυθμίσει την ποσότητα της πρωτεΐνης, των λιπών και των λιποδιαλυτών βιταμινών που απορροφώνται.

Χολοπαγκρεατική παράκαμψη με δωδεκαδακτυλική εκτροπή

Τρόπος λειτουργίας:

Η διαδικασία αυτή αποτελεί παραλλαγή της χολοπαγκρεατικής παράκαμψης (BPD) στην οποία μέρος του στομάχου παραμένει με τον πυλωρό και την αρχή του δωδεκαδακτύλου στο άκρο του. Το πρώτο τμήμα του λεπτού εντέρου (δωδεκαδάκτυλο) διαιρείται για να επιτραπεί η διέλευση των παγκρεατικών υγρών και της χολής. Στη συνέχεια το εγγύτερο άκρο τού «θρεπτικού καναλιού» συνδέεται με την αρχή του δωδεκαδακτύλου, ενώ το «κοινό κανάλι» δημιουργείται ακριβώς όπως και στη χολοπαγκρεατική παράκαμψη.


Πλεονεκτήματα:

  • Με τις δυσαπορροφητικές επεμβάσεις επιτυγχάνεται μεγαλύτερη απώλεια βάρους από ότι με τις περιοριστικές διαδικασίες. Ωστόσο, όσο περισσότερο παρεμβαίνει κανείς στο πεπτικό σύστημα, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος επιπλοκών και παρενεργειών.
  • Συγκριτικά με άλλες επεμβάσεις, οι δυσαπορροφητικές τεχνικές επιτρέπουν στον ασθενή να τρώει μεγαλύτερα γεύματα.

Μειονεκτήματα:

  • Εξαιρετικά υψηλός κίνδυνος για ελλείμματα θρεπτικών συστατικών και βιταμινών.
  • Απαιτείται η διά βίου λήψη συμπληρωμάτων διατροφής (βιταμινών). Η μη τήρηση των ιατρικών οδηγιών για λήψη συμπληρωμάτων διατροφής και βιταμινών συνεπάγεται την εμφάνιση πεπτικών προβλημάτων ή ελλείμματος θρεπτικών συστατικών στο 25% των ασθενών τουλάχιστον, γεγονός που θα απαιτήσει θεραπευτική αντιμετώπιση.

Αποτελέσματα:

  • Οι ασθενείς που μελετήθηκαν έχασαν μετεγχειρητικά το 74% του βάρους τους σε 1 χρόνο, το 78% σε δύο χρόνια, το 81 % σε τρία χρόνια, το 84% σε τέσσερα χρόνια και το 91 % σε πέντε χρόνια.
  • Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι οι ασθενείς διατηρούν τα κιλά που έχασαν για περισσότερο από 5 χρόνια μετά την επέμβαση.
  • Η πλειοψηφία των προβλημάτων υγείας που σχετίζονται με την παχυσαρκία (διαβή­της τύπου 2, υψηλή αρτηριακή πίεση, υπνική άπνοια, κατάθλιψη, οσφυαλγίες) είτε βελτιώνονται είτε εξαφανίζονται μετά την επέμβαση.
Η πολυεπιστημονική προσέγγιση στην απώλεια βάρους

Τόσο σε ιδιωτικές όσο και δημόσιες κλινικές μονάδες, η χειρουργική της παχυσαρ­κίας εφαρμόζεται από εξειδικευμένο χειρουργό.

Δεδομένου του ότι η νοσογόνος παχυσαρκία είναι ένα περίπλοκο σύνδρομο, πρέπει να αντιμετωπίζεται από διάφορες οπτικές γωνίες. Οι περισσότερες χειρουργικές βαριατριακές μονάδες υιοθετούν μια πολυεπιστημονική προσέγγιση. Μια ομάδα που απαρτίζεται από διάφορους επαγγελματίες υγείας που ειδικεύονται στην πα­χυσαρκία και που προσεγγίζουν με ευαισθησία τις ειδικές ανάγκες των νοσηρά παχύσαρκων ατόμων

  • αξιολογεί τον ασθενή πριν την επέμβαση, εξετάζοντας τόσο τις χειρουργικές επιλογές όσο και εναλλακτικές θεραπείες
  • παρέχει μετεγχειρητική εκπαίδευση και θεραπεία
  • διατροφική καθοδήγηση και ψυχολογική συμβουλευτική
  • μετεγχειρητικό πρόγραμμα σωματικής άσκησης

& μακροπρόθεσμη παρακολούθηση και υποστήριξη που είναι απαραίτητες για τη διατήρηση του επιθυμητού βάρους

Η χειρουργική της παχυσαρκίας

Για τα νοσηρά παχύσαρκα άτομα, η χειρουργική της παχυσαρκίας είναι η μόνη τεκμηριωμένη μέθοδος που επιτυγχάνει μόνιμη απώλεια βάρους όταν όλες οι άλλες μορφές θεραπείας έχουν αποβεί άκαρπες.

Σύμφωνα με μελέτες, η χειρουργική της παχυσαρκίας είναι η μοναδική μέθοδος με την οποία επιτυγχάνεται η μόνιμη απώλεια βάρους και αποτρέπεται η εμφάνι­ση νέων νόσων σχετιζόμενων με την παχυσαρκία. Μια μελέτη άνω των 22.000 ασθενών κατέδειξε ότι οι τελευταίοι έχασαν κατά μέσο όρο το 61,2% περίπου του πλεονάζοντος βάρους τους μετά από βαριατρική επέμβαση. Η μη χειρουργική αντιμετώπιση, από την άλλη πλευρά, αποβαίνει αποτελεσματική σε 1 στους 20 νοσηρά παχύσαρκους. Λιγότερο από το 5% των ατόμων που συμμετέχουν σε μη χειρουργικά προγράμματα απώλειας βάρους πετυχαίνουν σημαντική απώλεια, καθώς και τη μακροπρόθεσμη διατήρησή της.

Η χειρουργική της παχυσαρκίας σε νοσηρά παχύσαρκους ασθενείς συνδέεται με μόνιμη απώλεια βάρους και μειωμένο κίνδυνο θανάτου.

Μολονότι η χειρουργική της παχυσαρκίας συχνά θεωρείται επικίνδυνη, για πολλούς ασθενείς ο κίνδυνος του να παραμείνουν νοσηρά παχύσαρκοι είναι πολύ μεγαλύ­τερος από αυτόν μιας επέμβασης.

Μια βαριατρική επέμβαση μειώνει σημαντικά το ενδεχόμενο θανάτου, ενώ απο­τρέπει την εμφάνιση νέων συνοδών προβλημάτων υγείας στα νοσηρά παχύσαρκα άτομα. Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι η χειρουργική της παχυσαρκίας μειώνει τον κίνδυνο θανάτου κατά 30%.

Η χειρουργική της παχυσαρκίας είναι μια ασφαλής θεραπευτική μέθοδος.

Ο αριθμός των βαριατρικών επεμβάσεων αυξήθηκε σε σημαντικό βαθμό την περα­σμένη δεκαετία. Οι επεμβάσεις αυτές εξελίχθηκαν σε πιο ασφαλείς και αποτελεσμα­τικές διαδικασίες. 15 Σήμερα, το ενδεχόμενο θανάτου λόγω μιας τέτοιας επέμβασης συγκρίνεται με το ενδεχόμενο θανάτου σε μία από τις συνηθέστερες χειρουργικές διαδικασίες: την λαπαροσκοπική αφαίρεση χολής.

Η χειρουργική της παχυσαρκίας οδηγεί στη μείωση ή στην εξάλειψη προβλημάτων υγείας (συνοδά νοσήματα).

Μια μελέτη άνω των 22.000 ασθενών κατέδειξε ότι η χειρουργική της παχυσαρκίας οδηγεί στην εξάλειψη ή βελτίωση παθήσεων όπως διαβήτης τύπου 2, υψηλή χολη­στερόλη, υπέρταση, και αποφρακτική άπνοια ύπνου.

Η χειρουργική της παχυσαρκίας καθιστά δυνατή την απώλεια βάρους και τη διατήρηση αυτής της απώλειας σε βάθος χρόνου. Μετά από βαριατρική επέμβαση, τουλάχιστον τα 2/3 των ασθενών διατηρούν το 50% τουλάχιστον τού χαμένου βάρους για 10 χρόνια ή και περισσότερο.

Μια μελέτη που συνέκρινε τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της χειρουργικής της παχυσαρκίας με τη συντηρητική αντιμετώπιση έδειξε ότι:

  • Μετά από 2 χρόνια, το συνολικό σωματικό βάρος μειώθηκε κατά 23% στην ομάδα χειρουργημένων ασθενών, ενώ είχε αυξηθεί κατά 0,1% στην ομάδα των μη χειρουργημένων.
  • Μετά από 10 χρόνια το συνολικό σωματικό βάρος μειώθηκε κατά 16% στην ομάδα χειρουργημένων ασθενών, ενώ είχε αυξηθεί κατά 1,6% στην ομάδα των μη χειρουργημένων.

Η μετεγχειρητική μείωση του βάρους διατηρείται για 10-15 χρόνια. Η χειρουργική μέθοδος είχε επίσης ως αποτέλεσμα τη μείωση του ποσοστού θνησιμότητας